In Praise of Shadows

I'm not a huge fan of reading- I needed this book for school- but I really liked this book/ essay and it really made me think more about perspectives and shadows

I can't call this an essay, in the sense of offering a logical progression in support of some thesis. Instead, it's a meandering stroll through one mans thoughts as Japan started toward Westernization. It's a pleasure to see this writer carry contradictory ideas without conflict between them. For example, he rhapsodizes about the elegance of traditional Japanese toilets, separated from living quarters but having nothing else in common with an American outhouse. He contrasts that with the sterile garishness of white Western porcelain. But, at the same time, he acknowledges the practicality of indoor plumbing, especially where population densities increase. Likewise, he seems at peace with the benefit and inevitability of electric lighting (this was in the 1930s) and telephones, at the same time that he laments how difficult they are to resolve with the majestic simplicity of traditional Japanese architecture. This, I think, is how his 'shadows' enter into his thoughts. For centuries, indoor lighting had been diffuse and indirect sunlight with only subtle influence on interior rooms, or the flame of a candle or oil lamp. With darkness a fact of life, not a problem to solve, Tanizaki explores how architecture, decor, even clothing and dining evolved to make the most of its contrasts. The gold flecks in lacquerware would stand out like stars in the night when candle-lit, not just sit flat as pointless bits of decoration. He goes on to discuss how traditional theater forms used the contrast of darkness and li ght, and how that is lost in the glare of artificial light. Tanizaki's sense of loss seems more wistful, an acknowledgement of the inevitable, and less a protest of erased culture. Perhaps that's what keeps this brief book relevant today. Without wholly condemning the Western influence on Asian society, he brings a different view, a different set of assumptions to even the most mundane details of life. As I reflect on it, I see the attraction in that view, and it makes me think about how it could help deepen and enrich out modern world. -- wiredweird.

I got this books for a college class and found myself learning a lot more than I had expected. In this book you examine why, in Japan, things look the way they do and are built in the ways they are. You really delve into the cultural significance as well as the spiritual, What you take away from this book is an understanding of the why the materials that were used in feudal buildings were and are still used today. Not a boring book at all. It does get dark sometimes while reading, no pun intended, but nothing too drastic. The read was smooth and I retained a lot of what I read. This book is a classic, and gives you a great perspective into Japanese aesthetics as a historical driving force in Japan. It also allows for you to make your own conclusions on if aesthetics are still present in Japan to this day and if its existence is still relevant to Japanese culture. It is not a very long book at all and you can knock it out in a very short while. Though it is short, you will have a better understanding of Japanese sociology as well as the reasons why Japan has formed the way it has. Overall, I felt this book offered a lot. This book has been around for a while, and I am glad that I got around to reading it. If you are interested in Japan at all, please take a look at this book and get a feel for the country, more than just the superficial and stereotypical "sushi" and "manga" perspectives. You'll take away a lot more than anyone else who just looks at current Japan ever will. Light, easy read with very insightful explanations of Japanese sociological workings and their reasons for existing. Recommend.

A must for the students of Japanese architecture and design. If you are unfamiliar with traditional Japanese architecture, theatres, handicraft and other designs, you may have to consult good photography books on these subjects since "In Praise of Shadows" does not contain any illustration. On the surface this spirited essay is on the significance of shades and shadows -and their associated silence and coolness- as the milieu for aesthetic appreciation of every-day objects. The author, Tanizaki Jun'ichiro, one of the most influential men of letters in the 20th Centrury Japan, unfolds persuasive arguments, sometimes drawing upon not-so-universal examples. For instance, not all traditional Japanese toilets were as inspiring as the ones he describes. Not all Japanese houses had an alcove (tokonoma) that meets his criteria. His tokonoma is essentially that of a well-designed Sukiya-zukuri style house, whereas a Shoin-zukuri style house may have had walls with painted pictures rather than a subdued sand-textured surface, and a Minka style farm house may have had no tokonoma. Likewise, not all Japanese women of the past had a body of a flat stick as he alludes, even though traditionally the expression "dejiri, hatomune" (bulging derriere, pigeon's bust) wasn't a compliment at all. A few forcible generalizations aside, Tanizaki's analyses are bold, well thought out, timeless, and almost painfully sensitive. It is arguably the best essay on traditional Japanese designs ever written by a non-designer. Still, the real thrust of this essay may be "In Paise of Aestheticism." For him, aestheticism was what enabled the Japanese to triumph over the imperfect materials their life was made of. He was fascinated by the power of minimalism where all noises are turned off and a few essential elements are let grow in intensity and depth in the profound darkness of shades and shadows. It appears that he was resigned to the inevitable advance of Western civilization and the material enrichment it brings about. He does not attempt to offer any serious prescription for it. Instead, he reaffirms his intention to explore further the shades and shadows in his realm of literature.

The kind of book you read and then gift because you want others to talk to about it. Shadow aesthetics. East vs West perspectives. Invaluable.

I enjoyed the first 30+ pages because it gave beautiful descriptions of shadows. Once he started to talk about Light and White;that I’m very familiar with. It had very little appeal except that I wanted to finish the book. very little visualize after that that had any beauty, so I was disappointed with the last half. Sorry, asI had heard such good reviews about it.

Shadows have always intrigued. Shadows cast a human emotion of fear and intrigue. Intrigue entwined within shadows is a deeply embedded HIDDEN human intelligence that one casts into the light to contrast the happy, light, bright and airy. Shadows are powerful and similar to the painters who reveled in their innate talent of chiaroscuro, Mr. Tanizaki reveled and revealed in how his culture intellectually lived amongst the shadows in all aspects of reality. Reality is an emotion and not what we see as tangible.....shadows obscure what we seek to "see" but "brings to light" an emotional power that can only be truly felt by a deeply emotional dependence upon shadows.

Jun'ichirō is clearly a weary older man who has a lot of time on his hands to think. The book obviously reads of someone who's grown tired of moving forward in time and someone who continues to grow close minded. Although his demeanor and attitude get annoying, it's an almost grotesque look into his well-learned process and dedication to his craft. Although inmalleable, he shows preservation of the traditional Japanese stylistic decisions and shows us how we should protect nostalgia. With the constant ebb and flow of culture around us it's important for us to not get too caught up in the "cleanliness" that is modern life and sometimes look into our own selves and the small, picture-esque moments. Jun'ichirō, although jaded, brings a sense of humorous stubbornness and also a very intense and precise descriptive image to the front of the mind. Overall a great read but becomes a tad annoying.

interesting reading

Voor diegenen onder ons die zich ertoe aangetrokken voelen, is het boekje In Praise of Shadows een begrijpbare en verrassende indruk van de beleving en het effect van contrast. In dit geval in de onmiddellijke leefomgeving van de traditionele architectuur en daarmee van de woonsfeer en woonbeleving van Japan. Dit wordt goed verwoord door C. Moore in zijn voorwoord, welk de toon zet voor een erna volgende kennismaking. Geschreven door Junichiro Tanizaki met deskundigheid en begrip voor zijn landgenoten, over de volkseigen omgang met vormgeving en bewoning en de beleving van de afwezigheid van licht, en veelal ook van inrichting, van inventaris; zo anders dan in het westen. Waar wij deze innerlijke houding en omgang met schaduw niet geleerd hebben, en die ons wellicht weinig ligt. Waarvan wij ons doorgaans ook geen rekenschap geven. Hier dus ook een contrast: wij ontwerpen en richten onze woon- en werkomgeving eerder in met het streven naar killere efficiëntie en scheller licht. Het concept tegenstelling roept, steeds wanneer het voor onze aandacht verschijnt, gemakkelijk en vlug twee mogelijke denkrichtingen of associaties op: moeilijkheid of conflict naar de ene richting, of contrast en complementariteit naar de andere kant. De twee begrippen Yin en Yang verschijnen in dat verband dan bij velen al ook snel aan ons bewustzijn en we leggen dan gemakkelijk een al dan niet deskundige link naar oosterse culturen. De schrijver heeft als fijngevoelig waarnemer en insider een haarzuiver, misschien wel enigszins zeldzaam, begrip voor de fundamentele plek die het contrast daar inneemt: een gezochte en geconstrueerde tegenstelling tussen licht en donker, die eigen is aan de aard van het volk. In een esthetische en soms poëtische schrijfstijl laat hij ons kennis maken met een beleving van woonruimte, en hoe het kan zijn dat een anders geaard volk daar juist een fundamentele behoefte aan kan hebben: lege plekken en een buitensluiten van licht en een prominente plaats voor schaduw. Om een idee te geven van die prominentie in het kort enkele voorbeelden van een wat bredere context van tegenstellingen, die we ook in dit werk tegenkomen: - Er is door sommigen op gewezen dat in de architectuur het uiteindelijk de lege ruimte tussen muren is, en tussen vloer en plafond, die de waarde en bruikbaarheid, zeg maar gerust, het doel en nut van een gebouw bepalen. De tegenstelling bestaat hier tussen de compactheid van de bouwmaterialen en de plekken waar die niet zijn. Je zou dus (ongenuanceerd) kunnen zeggen dat het bij gebouwen in feite gaat om wat er niet is. - In gesprekken tussen Japanners, zegt de schrijver, is het in hun communicatie een natuurlijk gegeven dat de pauzes in de conversatie als het meest belangrijk worden beschouwd en beleefd (dat is wel een eyeopener voor westerlingen). - Japanse muzikale composities gaan in wezen om het weergeven of benadrukken van rust en de intentie om weinig te zeggen, om een zekere teruggetrokkenheid. Tenminste de voorouders van de generatie van de schrijver, zo zegt hij, groeiden op met deze traditionele woningbouw, en pas na kennismaking met de modernere bouwstijlen gingen de ervaringen meer in richting efficiëntie en licht, geleerd naar voorbeeld van het westen, waardoor die ouderen juist hun schaduwen van weleer gingen herwaarderen, nu ze die zo misten. Weer dit contrast, maar nu uitgedrukt in opeenvolging van generaties! Het uitgangspunt van dit boekje is dan ook een voorbeeld van dit grondidee: de belevingswaarde van een woonomgeving voor Japanner (tenminste zij die nog traditioneel voelen) ligt in de teruggetrokkenheid uit het licht, zeker het al te felle licht, zodat hij zich daar in rust en thuis kan voelen. Vooral in lege en schaduwrijke plekken en onder donkere plafonds en daken vindt hij in donkere textuur en leegte vaak onvermoede boodschappen waarvoor er niet direct woorden te vinden zijn, en die misschien helemaal ook niet nodig zijn. De rake beschrijvingen van dat besef bij de Japanner, bij zijn gewilde beleving hiervan zoals hier indrukwekkend en op authentieke wijze beschreven, leren wij zo ontdekken en treffender begrijpen dan ik als buitenstaander hier in mijn review zou kunnen. Al moet de schrijver met weemoed besluiten, dat het centrale thema in de huidige Japanse maatschappij, zoals zoveel andere zaken en aspecten, snel aan het veranderen zijn en soms helaas verdwijnen. En dat feit stelde hij dan al een halve eeuw geleden vast (de jaren 1970), toen dit geschreven werd ...

Es un muy agradable ensayo, en el cual sientes que una persona esta conversando contigo y mostrando la belleza que esta oculta en la obscuridad de los estilos japoneses tradicionales. Uno de mis libros de no ficción con el cual más estuve de acuerdo y mas me hizo repensar mis ideas propias; el envío y el libro fueron excelentes como siempre.

Decent book I've read it many times

I bought this edition as a gift, and I’m really impressed. I own a very old version myself, but this one feels much more premium, the cover, paper quality. This is a great book. I absolutely love how it sheds light on a side of Japanese aesthetics that I admire. Subtle and beautifully written. I read it multiple times already and always learned something new.